تا به کی در خم زلف تو پریشان باشیم دین ودلباخته وبی سروسامان باشیم گاه بنشینی وما اشک به دامان ریزیم گاه برخیزی و ما دست به دامان باشیم بی تو وبا تو محالست گرفتن ارام ما که بایست بهر حال پریشان باشیم ....... ....... کاش از مهر جمالت دل ما می افروخت تا چو الفت به رخ ماه تو حیران باشیم
خانه سرخ و کوچه سرخ است و خیابان سرخ است آری از خون پهنه برزن میدان سرخ است ده به ده پرچم خشم است که بر می خیزد مزرعه زرد و چپر سبز و بیابان سرخ است روسیاه هست اگر این شب مردم کش بد تا دم صبح وطن سینه یاران سرخ است با تو سرسبزی از ایثار سیه پوشان است ای مسلط دستت ار خون شهیدان سرخ است وحشتی نیست از اندوه مسلسل داران تا در این دشت غرور کینه داران سرخ است